Piorunujący – to słowo najlepiej oddaje charakter dzisiejszego etapu. Panorama z widokiem na Großvenediger zapiera dech w piersiach, a spektakularnie położone schronisko Neue Sajathütte, nazywane nie bez powodu „zamkiem w górach”, oferuje idealne miejsce na odpoczynek. Tu celebrujemy smak i widok, zanim ruszymy dalej – ku spokojnemu schronisku Eisseehütte, które stanowi cel naszej wędrówki.
Trudny etap po czarnych górskich szlakach. Wymagana jest pewność kroku, brak lęku wysokości oraz doświadczenie w terenie wysokogórskim. Trasa prowadzi stromymi, skalistymi ścieżkami, częściowo zabezpieczonymi stalowymi linami. Schodzimy żmudnymi, piargowymi żlebami i przekraczamy odsłonięte grzbiety. Bardzo dobra kondycja fizyczna i umiejętność poruszania się w eksponowanym terenie są niezbędne.
Opis trasy: Normalna trasa przez przełęcz Sajatscharte musiała zostać zamknięta już wiele lat temu ze względu na utajnione zagrożenie spadającymi kamieniami. Obecnie istnieje nowa trasa łącząca (czarna trasa górska!), oznaczona jako „Kreuzspitz-Höhenweg”, która prowadzi przez przełęcz „Schernesscharte”, biegnącą grzbietem poniżej szczytu Kreuzspitze. Z tego miejsca na szczyt Kreuzspitze (3155 m n.p.m.) można dotrzeć w pół godziny. Nagrodą za wspinaczkę jest wspaniały widok na najwyższe szczyty grupy Venediger. Zejście do schroniska Neue Sajathütte prowadzi następnie „ścieżką skalną” zabezpieczoną stalowymi linami. (trudne!) Cel etapu – łatwiejsza, ale równie przytulna schronisko Eisseehütte – znajduje się jednak jeszcze w sporej odległości. Nieco mniej wymagająca i krótsza trasa prowadzi ze schroniska Johannishütte bezpośrednio przez przełęcz Zopatscharte (2951 m n.p.m.) do schroniska Eisseehütte. (czerwony szlak górski!) Opuszczamy schronisko w kierunku wschodnim i po kilku serpentynach dochodzimy do charakterystycznego „kamiennego kopca”. Stamtąd kierujemy się na wschód przez rozległe górskie łąki „Zopat” do rozwidlenia dróg „Kreuzspitze” (2750 m n.p.m.) i dalej na wschód wzdłuż podnóża szczytu Zopetspitze, aż do przełęczy Zopetscharte. Pierwsze 100 m n.p.m. schodzi się stromymi serpentynami (z zabezpieczeniem linowym!), a następnie schodzi się do dna doliny „Kleinitzalm”. Po przekroczeniu potoku Timmelbach w krótkim czasie dociera się do schroniska „Eisseehütte”.